In de rubriek 'Alleen achter de toonbank' gaan onze verslaggevers wekelijks langs bij winkeliers die helemaal alleen achter de toonbank staan.

Deze week zijn wij langs geweest bij 'Prezzies by Mir', een zaakje die onder andere op de shopping route van Gouda staat en waar je door het bruisend enthousiasme van Miriam veel vaker naar binnen wilt voor een kopje koffie of een lik over je hand van haar hond Torro.

‘Hallo! Heeft u tijd voor een interview voor onze rubriek?

‘Jazeker, wil je even zitten? Dan ruim ik het hier even op. Ik was aan het verven maar dat moet nog even drogen. Ga je gang!’

‘Wat wilde je vroeger worden toen je klein was?’

‘Rijk. Hahaha! Nee ik heb het superleuk en dat is meer waard dan rijk zijn. Mijn ouders hadden een familiebedrijf waar ik 28 jaar in heb gezeten. Na het overlijden van mijn ouders heb ik een burn-out gehad en was ik twee jaar uit de running. Ik ben toen gestopt met het familiebedrijf, dat werd verkocht. Toen ik weer een beetje bij de positieven kwam ben ik voor mezelf begonnen met dit winkeltje. Ik vind contact met de klanten heel belangrijk, dat mistte ik wel bij het familiebedrijf want dat was heel groot.’

‘Hoe ben je hier terecht gekomen?’

‘Ik zat eerst op een kleinere locatie in Gouda. Het ondernemen zit in het bloed. Je kan niet voor een baas werken als je altijd ondernemer bent geweest want je gaat je automatisch toch overal mee bemoeien. Toen ik uit de burn-out kwam heb ik even bij een vriendin gewerkt waar ik het hele bedrijf regeerde. Zij vond dat wel lekker want ik zag het vanuit een ander perspectief. Toch mistte ik mijn eigen zaak. Ik wilde niet groter worden maar nu ben ik toch alweer verhuisd binnen een jaar!’

‘Wat heeft je ertoe gezet de zaak op te richten?’ 

‘Ik kan niet stilzitten! Het is in Gouda heel moeilijk een winkel te runnen, Gouda is een hele moeilijke stad. Mijn vader zei 50 jaar geleden al ‘Als je het in Gouda redt dan red je het overal’.

‘Hoe gaat het met de zaak?’ 

‘Heel goed! Ik ben dus verhuisd, maar daarnaast ben ik ook verkooppunt geworden van ‘Annie Sloan’ en daar heb ik het een stuk drukker mee. Dit merk zit wel door heel Europa en Nederland maar dan moeten mensen te ver reizen. Ik maak dus veel mensen gelukkig, alleen niet heel veel mensen weten ervan… Daar maak ik dan nu foldertjes voor en schrijf ik stukjes in de krant voor wat meer naamsbekendheid. Dat is wel heel belangrijk, het is wel overleven hier in Gouda.’

‘Wat zijn je toekomstplannen?’

‘Ik hoop dat ik nog lang van de winkel kan genieten. Rijk worden doen we niet meer, ik ben nu rijk in het geluk en dat is ook heel belangrijk. Ik ben gelukkiger dan vroeger. Vroeger kwamen ze met kruiwagens binnen maar nu komt het met speldenknoppen binnen, zo zeggen ze dat. Mijn wens is ooit om naar het eiland Terschelling te verhuizen waar ik zo gek op ben, maar dat zal mijn oude dag wel worden. Zo heb ik weer iets om naar uit te kijken.’

‘Waar bent je trots op?’

‘Ik ben trots dat ik tijdens de burn-out zelf hulp heb gezocht. Want zonder hulp kom je er niet voor uit en daar durven veel mensen niet voor op te komen. Anders had ik hier nu niet gezeten. Ik moet ook wel zeggen dat alle klanten ervoor hebben gezorgd dat ik er weer helemaal bovenop kwam. De aandacht, het feit dat het me gegund werd en alle leuke contacten kwamen daarbij kijken. Ik ben trots dat ik heb doorgezet!’

Onze laatste vraag was of we een foto van haar achter de toonbank mocht maken. ‘Jahoor! Met de hond? Torro hoort erbij, Torro kom maar, je mag weer op de foto!’