Minne Veldman gaf op zaterdag 27 januari een orgelconcert in de Gereformeerde Gemeente. Het concert duurde ruim anderhalf uur en nummers van Bach, Guilmant maar ook Monnikendam kwamen aan de orde. Na het concert was er een collecte en konden gasten nog genieten van frisdrank of koffie.

Op de regenachtige zaterdagavond werd het publiek om half acht ontvangen in het gebouw aan de Nieuwe Gouwe. Het publiek bestond uit gezinnen met meer dan twee kinderen, brave christelijke pubers en een groot aantal ouderen die waarschijnlijk al jaren in deze zaal hebben doorgebracht. In de hal voor de zaal stond een grote tafel met allerlei flyers en brochures en een jonge, goedgeklede man hield van achter de tafel toezicht over de ruimte. Bij de deur stond een meisje flyers uit te delen.

Om acht uur werd het concert geopend door de predikant en is er een verzoek gedaan dat iedereen bijdroeg aan de collecte. Minne Veldman gaf daarna bij ieder stuk in het programma een korte toelichting. Zo vertelde hij dat het ‘Drittes Brandenburgisches Konzert’ een verzameling van werken van Bach was die hij bij zijn sollicitatiebrief (die ook is voorgedragen) heeft gebruikt. Hij vertelde hoe belangrijk Sergei Rachmaninoff voor de Russische romantiek was aan het begin van de twintigste eeuw. Na de toelichting liep hij een trapje op en verdween hij achter het orgel die in het midden van de zaal heerst over het podium van de predikant.

De orgelspeler begon met ‘Nocturne Psalm 4,’ een nummer dat de hele zaal, min een ongelovige student Journalistiek, meezong. Gedurende de volgende 90 minuten probeerde het publiek qua lichaamshouding aandachtig over te komen maar de gezichtsuitdrukkingen verklapten hun ware emoties. De muziek klonk als muziek die je bij bruiloften hoort of in dramatische scènes tijdens een film of bij een theatervoorstelling. Gedurende de voorstelling besloten meerdere hoofden bij te dragen met niezen op verschillende toonhoogtes die door de zaal echode. De ene keer paste het heel goed bij het stuk maar de andere keer was het een scherp contrast. Hier bleek Veldman van te schrikken omdat hij meerdere malen gelijk zijn vingers van de toetsen haalde. De voorstelling bleek uiteindelijk niet voor iedereen: jonge broers en zussen leunden al snel op elkaars schouders en een meneer in het midden van de zaal kreeg het zelfs voor elkaar door de herrie heen in slaap te vallen.

Ten slotte zongen de aanwezigen na een paar dramatische maten de finale van psalm 111 mee. Sommige mensen leken de stukken al te herkennen omdat ze geleidelijk de laatste pagina met de tekst van de psalm tevoorschijn haalden.

De predikant sprak het publiek nogmaals toe en raadde iedereen aan niet gelijk weg te gaan gezien er nog koffie en limonade te benutten was. Toen verlieten de gasten de zaal geleidelijk en werden ze bij de deur nogmaals aangemoedigd bij te dragen aan de cellecte.

Minne Veldman (1980) is afgestudeerd aan het Conservatorium in Zwolle. Als concertorganist reist hij door heel Nederland en treedt jaarlijks rond de vijftig keer op. Van zijn concerten zijn verschillende malen solo-cd’s gemaakt, bijvoorbeeld in Amersfoort, Den Haag en Haarlem. Hij geeft overigens ook les en is dirigent voor verschillende koren. Tot slot organiseert hij onder andere de YouTube-Orgeldag en het Orgelfeest.